ฟิล์มเซลโลเฟนที่ย่อยสลายได้ทางชีวภาพ

เซลโลเฟน ฟิล์มบางๆ ของเซลลูโลสที่สร้างขึ้นใหม่ มักใส ใช้เป็นหลักเป็นวัสดุบรรจุภัณฑ์เป็นเวลาหลายปีหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เซลโลเฟนถือเป็นฟิล์มพลาสติกใสแบบยืดหยุ่นชนิดเดียวที่มีใช้ทำสิ่งของทั่วไป เช่น กระดาษห่ออาหารและเทปกาว

เซลโลเฟนผลิตจากกระบวนการที่ค่อนข้างซับซ้อน เซลลูโลสจากไม้หรือวัสดุอื่นๆ จะถูกละลายในด่างและคาร์บอนไดซัลไฟด์เพื่อสร้างสารละลายวิสโคส วิสโคสจะถูกอัดผ่านช่องเข้าไปในอ่างกรดซัลฟิวริกและโซเดียมซัลเฟตเพื่อเปลี่ยนวิสโคสให้เป็นเซลลูโลสอีกครั้ง

พลาสติกห่ออาหาร—เหมือนกับแผ่นพลาสติกใสที่ใช้ห่ออาหารเหลือ—จะเกาะติดแน่นและให้ความรู้สึกเหมือนฟิล์มมากกว่าในทางกลับกัน เซลโลเฟนจะมีความหนากว่าและแข็งกว่าอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่มีความสามารถในการยึดเกาะ

เซลโลเฟนมีมานานกว่า 100 ปีแล้ว แต่ปัจจุบัน ผลิตภัณฑ์ที่คนส่วนใหญ่เรียกว่าเซลโลเฟน แท้จริงแล้วคือโพลีโพรพิลีน โพลีโพรพิลีนเป็นโพลิเมอร์เทอร์โมพลาสติกที่ถูกค้นพบโดยบังเอิญในปี พ.ศ. 2494 และนับแต่นั้นมาได้กลายเป็นพลาสติกสังเคราะห์ที่มีการผลิตมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก

เซลโลเฟนมีคุณสมบัติบางอย่างคล้ายกับพลาสติก ทำให้เซลโลเฟนเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจสำหรับแบรนด์ที่ต้องการเลิกใช้พลาสติก ในแง่ของการกำจัดเซลโลเฟนดีกว่าพลาสติกแน่นอนอย่างไรก็ตาม ไม่เหมาะสำหรับการใช้งานทุกประเภท เซลโลเฟนไม่สามารถนำไปรีไซเคิลได้ และไม่ได้กันน้ำ 100%

เซลโลเฟนเป็นแผ่นบางใส ทำจากเซลลูโลสที่ผ่านกระบวนการรีไซเคิล มีคุณสมบัติซึมผ่านอากาศ น้ำมัน ไขมัน แบคทีเรีย และน้ำได้ต่ำ จึงเหมาะสำหรับใช้บรรจุอาหาร

เยื่อเซลโลเฟนเป็นเยื่อเซลลูโลสใสที่สร้างใหม่ที่มีคุณสมบัติชอบน้ำสูง มีคุณสมบัติเชิงกลที่ดี ย่อยสลายได้ทางชีวภาพ เข้ากันได้ทางชีวภาพ และมีคุณสมบัติป้องกันก๊าซความเป็นผลึกและความพรุนของเมมเบรนได้รับการควบคุมโดยเงื่อนไขการสร้างขึ้นใหม่ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา

หากมองผ่านกระจกสีเขียว ทุกอย่างจะปรากฏเป็นสีเขียว เซลโลเฟนสีเขียวจะยอมให้แสงสีเขียวผ่านได้เท่านั้น เซลโลเฟนจะดูดซับแสงสีอื่นๆ เช่น แสงสีเขียวจะไม่ผ่านเซลโลเฟนสีแดง

พลาสติกห่ออาหาร—เช่นเดียวกับแผ่นพลาสติกใสที่ใช้ห่ออาหารเหลือ—จะเหนียวและให้ความรู้สึกเหมือนฟิล์มมากกว่า ในทางกลับกัน เซลโลเฟนจะหนากว่าและแข็งกว่าอย่างเห็นได้ชัด โดยไม่มีคุณสมบัติในการยึดเกาะ

แม้ว่าทั้งสองอย่างจะใช้สำหรับบรรจุภัณฑ์อาหาร แต่ประเภทของเซลโลเฟนและพลาสติกห่ออาหารที่นำมาใช้นั้นแตกต่างกัน

คุณอาจเคยเห็นเซลโลเฟนห่อลูกกวาด ขนมอบ และแม้แต่กล่องชา บรรจุภัณฑ์นี้มีคุณสมบัติในการซึมผ่านของความชื้นและออกซิเจนต่ำ จึงเหมาะสำหรับการเก็บรักษาความสดของอาหาร ฉีกและแกะออกง่ายกว่าพลาสติกห่อมาก

สำหรับพลาสติกแรปนั้น มันสามารถปิดผนึกอาหารได้อย่างแน่นหนาด้วยคุณสมบัติที่เหนียวติดแน่น และเนื่องจากมีความยืดหยุ่น จึงสามารถใส่ของได้หลากหลาย ต่างจากเซลโลเฟนตรงที่ฉีกและนำออกจากผลิตภัณฑ์ได้ยากกว่ามาก

แล้วก็มีวัสดุที่ใช้ทำ เซลโลเฟนได้มาจากแหล่งธรรมชาติ เช่น ไม้ และสามารถย่อยสลายได้ทางชีวภาพ และทำปุ๋ยหมักได้ ส่วนพลาสติกห่ออาหารทำจากพีวีซี ซึ่งย่อยสลายไม่ได้ แต่สามารถนำไปรีไซเคิลได้

ถ้าหากคุณต้องการอะไรไว้เก็บอาหารเหลือ คุณควรขอพลาสติกห่ออาหาร ไม่ใช่เซลโลเฟน

ฟิล์มเซลโลเฟนมีความโปร่งใส ปลอดสารพิษ และไม่มีรสชาติ ทนต่ออุณหภูมิสูงและโปร่งใส เนื่องจากอากาศ น้ำมัน แบคทีเรีย และน้ำไม่สามารถผ่านฟิล์มเซลโลเฟนได้ง่าย จึงสามารถนำไปใช้เป็นบรรจุภัณฑ์อาหารได้

ในฐานะคำนาม ความแตกต่างระหว่าง cellophane และ clingfilm คือ cellophane เป็นฟิล์มพลาสติกใสชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ทำจากเซลลูโลสที่ผ่านการแปรรูป ในขณะที่ clingfilm เป็นฟิล์มพลาสติกบางๆ ที่ใช้ห่ออาหาร เป็นต้น หรือที่เรียกว่า Saran Wrap

คำว่า cellophane เป็นคำกริยา แปลว่า ห่อหรือบรรจุด้วยเซลโลเฟน

ยินดีต้อนรับที่จะฝากความต้องการของคุณบนเว็บไซต์/อีเมล เราจะตอบกลับคุณภายใน 24 ชั่วโมง